Грошы. Ні Хвядоса, ні Коктебель як бы не месца, дзе імі моцна смецяць. Біржаў, казіно або прэзідэнт-гатэляў тут няма. Слоікі Хвядосы даволі шматлікія, але працуюць без фанатызму Ялты, гэта значыць з выходнымі, перапынкамі, святамі і т.д. Банкаматы кругласутачныя. На транспартных вузлах, у буйных гасцініц і адміністрацыйных устаноў.
У Коктебеле ёсць пара банкаматаў, якія працуюць не суцэль старанна і з смутным раскладам. Надзейна толькі аддзяленне банка ў цокалі прыёмнага корпуса туротеля "Прымор'е". Яно працуе не ў курортным рэжыме - з абедам, выходнымі і іншымі дзіўнымі для курорта і сезону прымочкамі. Але ўвогуле працуе добра, са ўсімі папулярнымі пластыкавымі карткамі, дарожнымі чэкамі і сістэмамі электронных перакладаў.
У Арджанікідзэ гроша з электроннай карткі можна зняць толькі ў вельмі маленькім аддзяленні банка, якое працуе (не кожны дзень і не кожная гадзіна) зблізку аўтастанцыі, дакладней канчатковага прыпынку аўтобусаў.
Сувеніры. У Хвядосе, гэта, безумоўна, марскія выгляды ў стылі Айвазоўскага.
У Коктебеле, мусіць, усёткі каньяк. Хоць аб якія-небудзь традыцыях казаць можна з вялікай нацяжкай. У рамках Крыму і Ўкраіны няўжо што. Ды і то, адэскі Шустофф па легендзе цікавей. Сын Шустова, кажуць наняўся ў французскую коньячную фірму сто з лішнім гадоў назад, пазначаў тамака бочкі ў Марсельском порту, займаўся, карацей, прамысловым шпіянажам і дакладваў татачку. Ну і можа, спер-ткі нейкую бочку, бо для пачатку вытворчасці каньяку патрэбен абавязкова адразу вельмі стары вінаградны спірт.
Пачатак коктебельским каньякам было куды прозаичнее: пасля Вялікай айчыннай вайны з Балгарыі (якая была ў гітлераўскай кааліцыі) па рэпарацыях былі прывезеныя бочкі са старымі "коньячными" спіртамі. Ад іх і адбываюцца коктебельские дужыя напоі. Да Францыі і яе гораду Каньяк гэтае стаўлення сапраўды не мае.
Ну і добра, затое віны тутэйшыя вельмі шчыльныя і своеасаблівыя, і нікога не імкнуцца "дагнаць і перагнаць". Іх і тут нядрэнна папіваюць. Ёсць сэнс і ўзяць з сабой. Фірмовая крама ёсць прама на набярэжнай туротеля "Прымор'е".
Блакітную гліну таксама можна ўзяць з сабой, яе разносяць па пляжах у пластыкавых бутлях.
Карадагскую самацветную гальку браць як бы і нельга, але вельмі жадаецца, а таму... Усё роўна самацветныя жылы патроху ветрацца і каменьчыкі разносіць мора па навакольных пляжах.
З таго, што прадаецца за грошы, пацешныя панковские і митьковские фенечки з скуры, нітак, керамікі, дрэва, якія прадаюць не меней характэрныя стварэнні. У іх няма латкоў, парасонікаў і патэнтаў, якімі валодаюць гандляры, затое ёсць маленькая іскра гэтага першага расійскага рая натуристов і паэтаў.
Дарэчы, у жніўні 2004 першы раз адбыўся фестивальчик "Курыны бог" - вось вам і яшчэ адзін рада з нагоды сувеніраў.
